HET IS...Openhartig

Openhartig #14: van onschuldig willen afvallen, naar obsessief en uitgeput

geschreven door Marit april 19, 2018 0 comments

In het rubriek “Openhartig” deel ik om de twee weken een inspirerend verhaal, geschreven door een lezer. Een persoonlijk verhaal waarin iemand open vertelt over haar of zijn (ongezonde) relatie met sporten en/of eten. Eerder deelde ik mijn persoonlijke verhaal (en de reden waarom ik ben begonnen met mijn blog). Na mij hebben nu inmiddels al 13 andere meiden hun persoonlijke verhaal gedeeld. Super stoer en dapper!
Deze week het persoonlijke verhaal van een anoniem. Zij vertelt over hoe ze door onzekerheid onschuldig wat wilde afvallen. Al snel werd dit obsessief en ging er ontzettend veel om in haar hoofd, wat haar uitputte en ze uiteindelijk halt heeft geroepen. Lees haar hele, inspirerende verhaal hieronder.

“Toen ik zeven jaar geleden naar de middelbare school ging draaide mijn leven 180 graden om. Van een leuke spontane meid werd ik een stil, grijs muisje. Binnen vier jaar is mijn leven gitzwart geworden door een ongezonde vriendschap. Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme smakkerd gemaakt, waardoor ik niet meer in staat was om positief te denken of actie te kunnen ondernemen. Als ik nu terug kijk op die vier jaar had ik nooit verwacht dat ik er nu zo sterk in zou staan en mijn verhaal zou delen.

Toen ik dacht dat ik van de depressie aan het vrij komen was, kwam daar een ander probleem om de hoek kijken. Omdat ik zo onzeker ben geworden over mijzelf, zag ik niet meer in wat de realiteit was. Dit komt onder andere door de fotoshop in reclame of social media. Wat begon als onschuldig afvallen werd al snel obsessief. Eerst werden alle “ongezonde” voedingsmiddelen geschrapt en vervolgens ging ik steeds minder eten en er alles aan doen om te kunnen bewegen. De weegschaal werd mijn grootste vriend en ik kon niet meer zonder. Nooit was het goed genoeg, als ik in de spiegel keek zag ik niks anders dan een vet dik meisje.
Na een tijd lang jezelf alles ontzeggen, ben je uitgeput, ik dus ook. Ik kreeg veel te weinig voedingsstoffen binnen om fatsoenlijk te kunnen functioneren, het enige waar ik aan dacht was hoeveel honger ik had en wat ik al had gegeten en nog ging eten. Mentaal raak je dus ook zwaar vermoeid.

In die tijd is mijn hoogsensitiviteit ook enorm gegroeid. Eigenlijk moet je het voor je zien als een radio die zich afspeelt maar stoort, daarnaast denk je aan het eten maar ook nog aan tal van andere zaken die die dag zijn gebeurd en moeten gebeuren. Slapen werd hierdoor ook heel lastig.  Dit gaf nog meer stress en vermoeidheid. Op een gegeven moment heb ik halt geroepen. Je kan niet met zoveel kabaal in je hoofd leven. Ik werd er zelf helemaal gek van, maar de mensen om mij heen ook. Zij hadden geen idee wat er in mij omging en wat zij hadden kunnen betekenen voor mij.
Toen wij van een buurvrouw de tip kregen om naar een haptonoom te gaan is er bij mij een knop om gegaan. Zij vertelde mij wat er gebeurde tijdens een sessie en wie de therapeute is. Waar ik eerst heel bang werd van therapie werd ik nu eigenlijk wel enthousiast. Samen met dierbaren heb ik besloten om in therapie te gaan en ben ik mijn trauma’s van vroeger te lijf gegaan met EMDR. Daarnaast ben ik leren voelen door haptonomie, want dat is the key om jezelf te leren waarderen. Het was niet altijd makkelijk, want je komt een hoop over jezelf te weten, maar ook over je gewoontes, wat best confronterend kan zijn.
Toch heb ik er wel heel veel aan gehad. Om mijzelf te accepteren zoals ik ben, probeer ik om complimenten beter te ontvangen en in mij op te nemen. Ondanks alle steun en therapie ben ik er nog lang niet en leer ik elke dag weer meer van mijzelf, maar ook van anderen. En ja, eetbuien heb ik nog steeds… wekelijks zelfs. En ik weet nu dat ik daar niet de enige in ben, er zijn veel meer mensen die daar last van hebben. Maar wat ik altijd onthoud is  “je wordt sterker door vallen en op staan”. Wat ik iedereen wil mee geven blijf niet alleen met je probleem, zoek hulp of iemand die je vertrouwd en wacht niet zo lang als dat ik heb gedaan want deze zeven jaar krijg ik nooit meer terug.”

Bedankt voor jouw eerlijke en mooie verhaal.

Wil jij ook jouw persoonlijke verhaal delen om anderen te inspireren? Via deze link kun je me mailen.

♥♥

Laat een comment achter

Mijn andere blogs